Wat moet er op de flap?

Wat moet er op de flap?

Het is nog vroeg om het me af te vragen, maar ik doe het toch: wat moet er op de flap van mijn boek? Je weet wel; die tekst die je meestal direct leest nadat de cover je aandacht getrokken heeft. In het Engels noemen ze het een blurb (klinkt als een gerecht op een buitenaardse menukaart) en op z’n Hollands heet het gewoon de flaptekst. Het internet geeft me onder andere de volgende tips voor het schrijven van deze tekst:

Introduceer de karakters – appeltje, eitje! (als in dit is de makkelijkste, ik heb geen karakters die Appel en Ei heten ;-))
Gebruik een cliffhanger – Misschien inspiratie opdoen bij GTST? haha!
Korte zinnen – Voor mij een uitdaging!
100 tot 150 woorden. 100 tot 150?? What the.. okay, let’s do this.

Poging 1
Na vijftig jaar van verwoestende rampen die tezamen meer dan de helft van Amerika wegvaagde moet 17 jaar oude Lya nog elke dag leven met de donkere gevolgen daarvan. In Spruce Pine, het dorp waar ze woont worstelt ze niet alleen met haar ernstig zieke vader en apathische moeder, maar vooral met de toekomst die haar te wachten staat. Als ze met gevaar voor haar eigen leven besluit weg te lopen met haar vriendinnen Gwen en Carli blijkt haar allergrootste angst een leugen te zijn. Een leugen die het begin is van het einde.

Ik schreef deze blurb ergens eind vorig jaar en stiekem was ik er tot zover best wel tevreden over. Nu ik ‘m weer lees zie ik wat ik probeer te doen, of beter gezegd niet probeer te doen. Ik wil niet te veel spoileren, maar daardoor is dit stuk veel te vaag. De basis van mijn verhaal, waar het allemaal om draait moet er toch duidelijker in zijn.

Poging 2
Mijn vader wil me niet meer zien.
Mijn moeder doet net alsof.
Mijn nachtmerries zijn echt.
Mijn leven is dichterbij de dood dan ik kan accepteren.
En ik? Ik ga weg, al is het maar tot de zon opkomt.

Ik vond dit principe wel tof, anders in ieder geval maar nu ik het weer lees vind ik ook te vaag. En te kort.

Poging 3
Als de nacht eindigt zul je sterven. Iedereen in Spruce Pine weet het. Lya weet het. Maar haar angst voor de zon is niet groot genoeg om haar tegen te houden. Met gevaar voor eigen leven verlaat ze het dorp waar ze woont om voor een nacht alles achter zich te laten wat zwaar op haar schouders drukt. Als ze onderweg de waarheid onder ogen komt is de dood dichterbij dan ze ooit geloofde.

*insert zucht van frustratie* Het begint ergens op te lijken, maar het is nog steeds niet wat ik wil. Gelukkig kan (en moet) ik deze tekst 267 keer herschrijven, want damn, wat is dit moeilijk!

Ik ben jarig!

Ik ben jarig!

Vandaag, precies 39 jaar geleden werd ik op 28 juni 1978 rond de klok van half twee ‘s snachts geboren. Dat maakt mij een Kreeft, en een echte ook. Zorgzaam, intuïtief, fantasierijk, stemmingswisselingen, kat-uit-de-boom-kijker: you name it, ik ben het. #randombutfunfactaboutme: Ik heb mijn sterrenbeeld als tatoeage op mijn enkel staan.

Ik heb nooit echt moeite gehad met ouder worden, zoals sommige andere mensen elk jaar weer opkijken tegen hun verjaardag. Ieder extra jaar wat je weer gezond bent gebleven moet je vieren, vind ik. Daarnaast voel ik me absoluut veel jonger en blijkbaar zie ik er ook zo uit, want ik wordt meestal zo’n acht tot tien jaar jonger geschat. Iemand zei zelfs ooit tegen me dat mijn ouders een verkeerd jaartal op mijn geboorte akte hebben ingevuld. Waar mijn moeder vervolgens heel hard om moest lachen.

1 jaar en compleet onder de indruk van een kaarsje hahahaha

Mijn verjaardag vieren met een huis vol familie en vrienden doe ik eigenlijk al jaren niet meer. De laatste keer was toen ik dertig werd, en op mijn 35e verjaardag werd ik door een groep vriendinnen verrast met een surpriseparty. En hoewel ik beide echt geweldig vond, is het tegenwoordig is het allemaal wat minder ruig 😉 Het liefst ga ik lekker uit eten (zoals ook vanavond & aankomende zondag: ZIN IN!), of ga ik iets anders leuks doen samen met degene die mij het meest dierbaar zijn.

Met mijn voeten in Disney

Mijn eerste cadeautjes heb ik trouwens al gekregen: afgelopen vrijdag ben ik een dagje naar Disneyland Parijs geweest (thanks Pap & Mam!) en vandaag kreeg ik van collega’s een flamingo met lichtjes (slechts een van mijn huidige obsessies) en een bon van Bol.com. Ik voel een nieuw boek aankomeeeeeeeen!

Een van de wensen die ik zou doen als ik 39 kaarsjes op een taart uit zo mogen blazen is zonder twijfel dat mijn boek uitgegeven wordt voordat ik volgend jaar de ronde 40 aantik en als ‘ie uitkomt zal het mijn meest fantastische verjaardagscadeau ooit zijn! Oh, en ik ga het dan vieren met een taart van Life of Pie in Amsterdam. Dat je het even weet. 😉