Progress

Progress

Hé, hé.

Zo voelde ik me een week geleden toen ik eindelijk het midden van mijn boek voorbij was. Ik durf te zeggen dat ik er zeker een maand, als het niet langer is, mee bezig ben geweest. Stukken weg, stukken erbij, zinnen veranderen, dan weer twijfels, weer stukken omdraaien en zo ging ik maar door. Het zal je niks verbazen dat ik op een gegeven moment door de letters het verhaal niet meer zag. Niks klonk logisch, laat staan mooi. Na wat appjes om hulp heb ik mezelf uiteindelijk gedwongen om het voor nu te laten voor wat het is. Niets is nog definitief, ik kan er later nog steeds van alles in veranderen. Het hoeft nu nog niet perfect te zijn.

Alsof het een metafoor is voor mijn schrijfproces is het hoofdstuk waar ik mee verder kon een die alles in een stroomversnelling stuurt. Waar mijn karakters het zwaar te verduren krijgen, vlieg ik er juist doorheen. Er hoefde weinig aan te gebeuren qua editen. En het was spannend en las zo lekker weg dat ik op een gegeven moment stopte met schrijven en verder ging met lezen. Helemaal tot het eind. Het klinkt misschien stom, maar gaandeweg realiseerde ik me ineens weer dat ik echt een boek aan het schrijven ben, (technisch gezien heb ik hem al geschreven, maar gevoelsmatig is het nog lang niet af) en dat het echt aan het worden is zoals ik het in mijn hoofd heb. En dat voelt goed!

Om deze update af te sluiten wil ik nog een kort stukje met jullie delen uit het hoofdstuk waar ik mee bezig ben en weet je, laat ik daar bij deze een gewoonte van maken!

Hij trekt Walter, die tegen beter weten in blijft worstelen om los te komen, om de deur heen en duwt hem met een enorme klap op de motorkap van de auto. De bank onder me trilt. Carli slaat haar hand voor haar mond. Door de voorruit staar ik naar zijn verwrongen gezicht dat met zijn wang op het staal gedrukt ligt. Zijn samengeknepen ogen zijn vervuld van woede.
“Lya”
Het is Devan. Zijn smekende ogen wachten op me in de achteruitkijkspiegel.
“Lieg” zegt hij, “alsjeblieft”
Het is het laatste wat hij kan zeggen voor ook zijn deur open gaat.

Vriendschap

Vriendschap

Vorige week donderdagavond reed ik samen met mijn vriendin Tessy naar vriendin Frederique die al een aantal jaar in België woont. Even wat belangrijke info: Fre, Tess en ik gaan al sinds 2006 naar concerten van Take That, de boy *kuch* band van wie we alle drie als tieners onze slaapkamers behangen hadden met posters. Na tien jaar uit elkaar geweest te zijn kwamen Gary, Mark, Jason en Howard in 2005 weer bij elkaar en begon het hele circus weer opnieuw. Tot op de dag van vandaag, of eigenlijk tot afgelopen vrijdagavond in de Genting Arena in Birmingham, delen we nog steeds de liefde voor deze band, maar is onze vriendschap ook uitgegroeid tot een hele bijzondere die tot ver na de muziek gaat. We zien elkaar niet dagelijks, niet wekelijks en er kunnen maanden overheen gaan voor we weer eens een dagje afspreken, maar als we dan weer samen zijn is het alsof er geen dag verloren is gegaan.

Mijn beste vriendin Kelly leerde ik net als Fre en Tessy kennen via internet. De eerste keer dat ik haar in het echt ontmoette bleef ze meteen al bij me slapen en dat is dit jaar alweer 14 jaar geleden. We hebben samen heel wat meegemaakt, leerden elkaar echt kennen door diepte -en hoogtepunten waardoor onze vriendschap geworden is was hij nu is. Ik durf hardop te zeggen dat zij naast mijn ouders de enige persoon is die weet hoe ik denk, hoe mijn hart klopt en afstand lijkt aan te voelen als er iets is.

Deze onvoorwaardelijke vriendschappen, vriendinnen van wie ik houdt en bij wie ik mezelf kan zijn geven mijn leven kleur en maken me rijker dan geld ooit zal kunnen doen.

Lya, de hoofdpersonage in mijn boek, lijkt op het eerste gezicht helemaal geen aardige vriendin. Ze is vaak chagrijnig, wil alleen zijn en snauwt haar vriendinnen Carli en Gwen af als zij zeggen dat ze veranderd is. Niet omdat ze ongelijk hebben, maar omdat er een pijn in haar zit die ze niet wil voelen, laat staan delen. En dus reageert ze zich af op hen, om ze af te leiden en ervoor te zorgen dat ze haar met rust laten. Een afweermechanisme wat werkt, maar voor hoe lang?

Als Kreeft a.k.a. emotionele binnenvetter heb ik een deel van mezelf in Lya gestopt, zoals menig auteur daar niet aan ontkomt. Ik kan soms ook heel goed doen alsof er niets aan de hand is en pijn of angst verbergen onder een ondoordringbaar schild. Maar waar ik me ervan bewust ben waarom ik hem optrek, daar rent Lya letterlijk weg van haar emoties en weigert ze deze te delen met de mensen om haar heen. Hoe het haar precies zal vergaan kan ik nog niet vertellen, maar ze heeft nog een lange weg met de nodige struikelblokken te bewandelen.