Mijn boek van A tot Z #2

Mijn boek van A tot Z #2

Vorige week, in deel 1 van deze serie over het hoe en waarom van mijn boek, kan je lezen waar mijn verhaal ooit begonnen is. Vandaag pik ik de draad op ergens aan het begin van september 2014, ironisch genoeg juist de periode waar ik diezelfde draad liet vallen. Ik was inmiddels bijna op de helft van de eerste versie mijn boek en ik was er redelijk tevreden over. Voor een perfectionist als ik dan. 😉

Maar toen ging ik verhuizen. En mijn werk ging ook verhuizen. De maand augustus ging op aan schuren, verven, inpakken en gelijksoortige stress. Aansluitend, en als ik zeg aansluitend bedoel ik een paar dagen daarna, ging ik op vakantie. Drie weken naar Amerika. Tijdens de vlucht heb ik nog wel wat pagina’s in een notitieboekje volgeschreven, maar toen ik eenmaal weer terug was in Nederland kwam de vermoeidheid van de voorgaande maanden eruit.

Achteraf gezien heb ik ervan geleerd dat je een verhaal nooit moet laten liggen, een week kan al te lang zijn. De drempel om weer te starten wordt steeds hoger naarmate de tijd weg tikt.  Twee jaar schreef ik niet. Twee. Jaar. Ik kan zeggen en denken dat het zonde is, maar daar heb niets aan. Misschien heeft het een reden gehad. Het verhaal is echter nooit echt weggeweest, want ik bleef er aan denken. Niet dagelijks, maar zo af en toe, bij het lezen van een ander boek, het horen van een nummer, het zien van een foto.

Het was pas afgelopen oktober 2016 dat ik het stoffige Word document opende en vol goede moed verder ging waar ik gebleven was. En het ging goed, heel goed zelfs. Voor het einde van het jaar was de eerste ruwe versie af. Ze zeggen dat dan het echte werk pas begint en daar vind ik tot nu toe niets aan gelogen. Het editen, of zoals ik het beschrijf; eerst was het verhaal een kale kerstboom, nu ga ik ‘m versieren is zeker niet makkelijk en tijdrovend. Ik schrijf ieder weekend, een of beide dagen en heel soms ‘s avonds door de week.

Met een uitgebreide outline heb ik trouwens nooit gewerkt en elke scene in detail uitschrijven is aan mij ook niet besteed. Het hele verhaal zit in mijn hoofd en komt op gevoel uit mijn vingers. Dat zou wel eens de reden kunnen zijn dat er, sinds ik begonnen ben met schrijven nog al het een en ander aan veranderd is. Wat ik overigens niet erg vind. Als mijn intuïtie zegt dat het anders moet, dan gaat de streep erdoor. Diezelfde intuïtie  heeft me gebracht tot waar ik nu ben  en ik geloof zeker dat het me tot de laatste pagina zal blijven helpen mijn boek ook echt mijn boek te maken.

Mijn boek van A tot Z #1: hoe ik ooit begon

Mijn boek van A tot Z #1: hoe ik ooit begon

In deze serie Mijn boek van A tot Z, wil ik jullie de komende weken meer vertellen over mijn boek, het verhaal en het schrijven daarvan. Vandaag in deel 1 begin ik uiteraard bij het begin!

Op een prachtige lentedag staarde ik vanachter het raam dromerig naar buiten

Midden in de nacht werd ik wakker met een droom nog vers op mijn netvlies

Nee, hier geen poëtisch moment of donderslag bij heldere hemel. Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren op welke datum, dag van de week of uur van de dag het eerste idee voor mijn boek in me opkwam. Het was er ineens, zo’n hoe-zou-het-zijn-als gedachte. Dat het ergens aan het eind van 2013 was blijkt uit een document op mijn computer wat gedateerd is op 3 november 2013 en ‘plot outline’ heet. Het is grappig om te lezen wat er nu, ruim drie jaar later, nog van over is gebleven of beter gezegd; wat ik veranderd heb. Op zich valt dat best mee. In grote lijnen is het nog steeds hetzelfde verhaal, met dezelfde karakters. Het is in de loop der tijd een stuk logischer geworden, iets wat ik belangrijk vind want het moet wel allemaal kloppen.

 

Dit is de eerste pagina in het eerste notitieboek waarin ik begon te schrijven; ideeën voor het plot, namen van karakters en hun eigenschappen, mooie woorden en zinnen die spontaan in me opkwamen. Dat laatste gebeurd mij overigens negen van de tien keer als ik in bed lig en net mijn nachtlampje heb uit gedaan. Daarom ligt datzelfde notitieboekje ook altijd naast me 😅

Wat je misschien als eerste opvalt is de titel ‘Book 1’ waar je uit op kan maken dat er ook een ‘Book 2’ komt. En dat klopt! Vanaf het begin wist ik dat ik een duologie wilde schrijven, waarbij het eerste boek ‘Donker’ heet en het vervolg ‘Licht’ En laat je niet om de tuin leiden door de Engelse termen, want ik schrijf gewoon in het Nederlands.

Onder de titel ben ik begonnen met de naam van mijn main character: Lya. [spreek uit: lie-ja] Geïnspireerd op van de naam van een fotomodel die ik ooit op de radio hoorde en ik vind ‘m prachtig. Ze is 17 jaar oud en woont bij haar ouders Ben en Elaine in Spruce Pine in North Carolina, Amerika. Dat klinkt als een fictieve plaats, maar dit dorp bestaat echt. Tijdens mijn zoektocht naar een specifieke plek in de USA zag ik Spruce Pine voorbij komen en ik wist meteen: dat is ‘m! #perfection

Andere belangrijke karakters die na die eerste bladzijde in mijn notitieboek al snel geboren werden zijn Gwen en Carli, twee vriendinnen van Lya en haar ‘love interest’ (wat ik overigens een idiote term vind, maar dat terzijde) Devan. Voor de oplettende lezer zijn hier trouwens twee gevalletjes dat-kan-geen-toeval-zijn in te ontdekken: de voorletters van Lya en Devan zijn ook de eerste letters van beide boektitels en waar ik een maand of twee geleden pas achter kwam (echt waar!) is dat het ook mijn initialen zijn. Wat nou toeval? Ik noem het voorbestemd! 😉

Volgende week woensdag gaat deze serie verder vooruit de tijd in en vertel ik onder andere waarom ik twee jaar lang niet geschreven heb en hoe ik dat uiteindelijk afgelopen oktober weer opgepakt heb.