Ben ik wel goed genoeg?

Ben ik wel goed genoeg?

Ik vraag het me regelmatig af. Ben ik wel goed genoeg om een boek te kunnen schrijven?

Een journalistieke of andere schrijfvaardige achtergrond heb ik niet. Ik heb geen opleiding gevolgd, geen cursus gedaan. Mede daardoor staat mijn huidige draft ongetwijfeld vol schrijffouten, want d-tjes en t-jes, daar ben ik nou eenmaal niet zo heel erg bedreven in.

In de loop der jaren heb ik een Pinterest bord vol tips en tricks verzameld met artikelen zoals ‘how to write realistic dialogue’ en ‘must do’s for believable characters’, maar eigenlijk word ik er best wel onzeker van. Bij elke alinea die ik schrijf vraag ik me af of ik me wel voldoende aan de ‘regels’ houd. Zo werkt het natuurlijk niet. Je vraagt je tijdens het fietsen ook niet af hoe je je voeten op de pedalen moet zetten of hoe hard je moet duwen, je doet het gewoon. Er zullen altijd dagen zijn dat het zwaarder gaat, dat je meer tegenwind hebt en er geen einde aan lijkt te komen. Maar als je niet schrijft kom je ook niet vooruit.

Dan is er nog het advies om tijdens het schrijven evenveel te lezen, het liefst in je favoriete genre. Hoewel ik begrijp dat zoiets je kan inspireren hoor ik het stemmetje in mijn achterhoofd al fluisteren: “zo goed ben je bij lange na niet”  Het helpt niet mee dat ik wat mijn creatieve uitspattingen betreft een ongelooflijke perfectionist ben. Het resultaat? Een soort mentaal gevecht. Ik weet precies wat ik wil zeggen, alleen hoe krijg ik dat zo goed mogelijk op papier? Hoe word zoals ik het wil? En wanneer ben ik tevreden?

Gelukkig ben ik niet de enige die worstelt met onzekerheden en vraagstukken als deze. Ik kwam erachter dat zelfs de beste schrijvers van de wereld die miljoenen boeken verkocht hebben hun eigen werk in eerste instantie afzichtelijk vonden. Dat geeft in iedere geval wat hoop 😉

Toch ben ik er ondanks alles van overtuigd dat jij en ik ook een goed boek kunnen schrijven. Natuurlijk moet je de Nederlandse taal goed beheersen, maar het hebben van een grote fantasie en verbeeldingskracht is net zo belangrijk. Je moet een dromer zijn, en een verteller. Je moet als het ware in het verhaal duiken en er niet meer uit kunnen komen. En dan? Dan ga je schrijven. Het zal nooit helemaal vanzelf gaan, en de onzekerheden blijven af en toe nog steeds de kop opsteken, maar als je je hart laat spreken kom je een heel eind.

Mijn reden

Mijn reden

Elke auteur heeft hem: een reden om zijn of haar boek te schrijven en die van mij is eigenlijk vrij simpel. Maar voordat ik deze aan jullie onthul gaan we eerst een aantal jaar terug in de tijd. Luister en huiver!

Ergens in het voorjaar van 2010 slenterde ik tijdens een weekend weg door een HMV in Cardiff bij terwijl de vriendin met wie ik aan het shoppen was bij de kassa stond met de DVD van New Moon; het tweede deel van de Twilight Saga. Zij was fan. Groot fan. Wat ik al jaren deed was met mijn ogen rollen als niet alleen zij, maar ook een handvol andere vriendinnen weer eens over de vampiers en weerwolven van Stephenie Meyer begonnen te praten. Tot de dag dat ik dus in die bewuste winkel stond. Een hele tafel vol Twillight boeken met op elk een sticker met de prijs van 5 pond. Ik heb er een tijd omheen gedraaid tot mijn nieuwsgierigheid het uiteindelijk toch won en ik diezelfde avond nog met Twilight in mijn handen in bed zat.  The rest is history zeggen ze dan. Op het vliegveld terug naar huis kocht ik deel twee en drie en binnen veertien dagen had ik de hele reeks tot de allerlaatste woorden uitgelezen.

De meningen over de Twilight Saga zullen altijd verdeeld blijven, maar ze hebben mij zo veel meer gebracht dan alleen het verhaal. Die oneindige liefde tussen twee vampiers gaf mij mijn liefde voor lezen terug en dan in het bijzonder voor het young adult genre. Ik ontdekte en las The Hunger Games, gevolgd door de Matched trilogie, de Divergent serie en voor ik het wist stond mijn boekenkast er vol mee.

Maar als je een of meerdere van bovenstaande boeken ook gelezen hebt zou je er net als ik een licht ontevreden gevoel aan overgehouden kunnen hebben….. Niet dat ik ze niet goed vond, de meesten vond en vind ik geweldig, maar ik heb regelmatig tussen de regels door gedacht; “WAAROM?” (Ja, Veronica Roth: WAAROM? 😩)

En daar komt dus mijn reden om de hoek kijken. Ik nam me voor een boek schrijven wat ik zelf wilde lezen, gevuld met alles wat ik mooi, spannend en ontroerend vond in de boeken die ik gelezen had met mijn eigen plot, mijn eigen karakters en mijn eigen laatste pagina. Dat het moeilijk zou worden wist ik. Net als dat het lang zou gaan duren. Maar toen het verhaal van Donker eenmaal in mijn hoofd en hart zat wilde ik het op papier zetten of in dit geval; een Word document 😉 Inmiddels ben ik met de tweede draft bezig en word het woord voor woord mijn eigen boek en ik kan niet wachten om het te lezen!