Wat een cliché

Wat een cliché

De knappe, populaire high school guy(bij voorkeur quarterback en aanvoerder van het footballteam en al drie jaar oprij prom king) en het muurbloempje (bij voorkeur een die gepest wordt door de populaire meiden kliek, een nerderige vriend of vriendin heeft en regelmatig in genante situaties terecht komt)

De vader die in blinde woede achter het drugskartel aan gaat dat zijn dochter gekidnapt heeft.

De man die in blinde woede achter het drugskartel aan gaat dat zijn vriendin gekidnapt heeft.

Het onweer wat altijd losbarst in precies die nacht waarin er in huis ingebroken wordt. En dat de telefoon hetdan niet doet. En dat er een raam openstaat waar een wit gordijn voor wappert.

De klunzige en onzekere vrouw die liegt over wie is ze is, (een journaliste, kamermeisje in een chique hotel, een shopverslaafde) verliefd wordt, (op de baas, de prins, de onbereikbare hottie) enalles is zonneschijn en regenbogen tot de man in kwestie erachter komt om vervolgens met een teleurgesteld gezicht af te druipen. Maar uiteindelijk vergeeft hij hethaar natuurlijk en bezegelt dit met de kus vlak voor de aftiteling. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Herkenbaar?

Het zijn zo maar een paar clichés die jij en ik allemaal kennen. Netflix staat vol met films en series die ons allemaal hetzelfde laten zien en toch krijgen we er geen genoeg van. We zeggen er klaar mee te zijn, maar stiekem (of  niet) houden we ervan. We zwijmelen en snikken en smullen ervan ook al zien we het happy end van mijlenver aankomen. Hoe komt dat toch?

Clichés, hoe irritant we ze soms ook vinden, zijn succesformules. Ze geven ons hoop. Dat het recht zal zegevieren en de liefde overwint. Dat alles uiteindelijk goed komt. En zeg nou zelf; wat is er mooier dan die romantische kus bij zonsondergang waar je al 180 minuten op zit te wachten? Die hereniging na alle overwonnen obstakels? Afgezaagd? Ja. Maar saai? Nee. Saai zijn ze zeker niet. Clichés zijn net als chocolade. Dat blijft ook altijd lekker, hoe vaak je het ook eet. Soms zijn ze zo verpakt dat het op het eerste gezicht geen cliché lijkt, maar als de strik eraf gaat en het glanzende papier eraf gescheurd is blijkt er alsnog een hartverwarmende ontknoping te zitten.

Natuurlijk heeft het er ook mee te maken dat er al zoveel films gemaakt zijn en al zoveel boeken zijn geschreven dat je er niet aan ontkomt dat sommige dingen op elkaar lijken. Je kunt erover discussiëren of dat erg is, maar ik ben ervan overtuigd dat zelfs de grootste tegenstanders zich af en toe durven over te geven en genieten van dat ene voorspelbare plot.

Mijn conclusie? Rozen verwelken, schepen vergaan, maar clichés zullen ongetwijfeld altijd blijven bestaan!

Long live Queen

Long live Queen

Vorige week ben ik naar de film Bohemian Rhapsody geweest, een biopic zoals ze dat noemen, over het turbulente leven van Freddie Mercury en de legendarische rockband Queen waar hij leadzanger van was. Enorm onder de indruk en met de tranen nog maar net opgedroogd op mijn wangen kwam ik na ruim twee uur de bioscoop uit. Wow.

Het verhaal van Queen kende ik al, evenals de nummers. Met een vader die groot liefhebber was en is ben ik er zo’n beetje mee opgegroeid. Volgens mij hadden wij thuis zelfs langspeelplaten van Queen (Ja, zo oud ben ik ;-)) Wat ik zo indrukwekkend aan Freddie vind is dat hij vanuit zijn hart zingt, met heel zijn ziel en van top tot teen. Hij ademt muziek. Hij IS muziek. En op het podium is hij ook nog eens een overweldigende entertainer. Een explosie van passie. Je kunt niet anders dan ademloos naar hem kijken en luisteren.

Rami Malek, de acteur die de rol van Freddie in de film speelt, is waanzinnig goed. De allerkleinste bewegingen met zijn mond, zijn schouders; in sommige scenes lijkt hij beangstigend echt. Maar ook de zoektocht naar liefde en de eenzaamheid die Freddie met zich meedroeg heeft hij op een integere manier neergezet. Het heeft me in zoverre geraakt dat de film me de hele afgelopen week bijgebleven is en ik daarom deze blogpost wilde schrijven, met daarin drie songteksten van Queen en de reden waarom ik ze zo mooi en bijzonder vindt.

 

De bandleden van Queen werden voor het schrijven van de tekst geinspireerd door de beroemde speech van Martin Luther King, en misschien is dat ook waarom het voor mij kracht uitstraalt om je dromen na te jagen. Om met heel je hart en ziel dat ene doel voor ogen houden. Het zal je niet verbazen dat mijn ‘one goal’ mijn boek is en dat ik het in de nabije toekomst in de winkel kan zien liggen en daar ga ik vol voor!

Ik denk dat we allemaal wel eens terugdenken aan vroeger, toen je nog kind was en alles nog ongecompliceerd was. Hoewel ik er niet aan moet denken om terug in de tijd te gaan om dingen over te doen lijkt het me wel fijn om me zo zorgeloos te voelen als toen. Als ik dit nummer luister krijg ik altijd een brok in mijn keel als Freddie op het eind “I still love you” fluistert. Het was zijn laatste video met Queen en wetende dat hij vocht voor zijn leven klinkt dit zinnetje als een afscheid.

Dit nummer is het meest bekend van alle sportevenementen en wedstrijden waar het vaak na afloop voor het winnende team gedraaid wordt. Als je de tekst goed leest gaat het inderdaad over overwinning, maar juist op een heel persoonlijke manier. Voor mij zegt het: wat je ook meegemaakt hebt, hoe vaak je ook gekwetst bent, je bent erdoor heen gekomen en het heeft je sterker gemaakt dan je was.

Mocht je Queen niet kennen (shame on you! ;-), raad ik je zeker aan om naar de film te gaan en daarna meteen een album of twee te downloaden. They will rock you!